Blauw

Blauw, rood, bruin Dit is blauw Dat is rood Bruine aarde Rode bloemen Blauwe ogen Ik MOET leren Ik MOET spreken Ik MOET de betekenis onthouden Ik moet SPREKEN Ik moet LEREN SPREKEN Ik moet staande blijven Ik moet deze nieuwe wereld begrijpen Ik moet in deze nieuwe taal spreken Begrijpen, kijken, dromen, voelen Ik moet me thuis voelen Ik WIL me thuis voelen met jouw blauwe ogen Ik wil, net als een dichter die een feest viert met de clichés van de taal, jouw blauwe ogen, de touwen die me het gevoel van thuis beloven. Die me brachten naar de onbekende klanken van mijn kind-zijn, uit het verre verleden, waar de middagen gevuld werden met de onbekende geluiden die mijn vader thuis bracht. De geluiden waar ik me mee liet voeren naar onbekende werelden. Met mijn gesloten bruine ogen dook ik in de wereld van de klanken, zwijgend, met een glimlach, wachtend totdat die geluiden die me thuis zouden brengen mij door jouw blauwe ogen opnieuw met mezelf zouden verbinden. Zwijgend, met een glimlach, leerde ik spreken in de taal van jouw blauwe ogen. Ik zocht een plek om te kunnen blijven achter de blauwe ogen. Ik gaf mijn stem, mijn warme handen, mijn vurige hart om datgene te ontdekken wat me met de blauwe ogen zou verbinden. Jouw blauwe ogen. Ik moest leren Ik moest weten Ik moest voelen dat de kou me zou bevriezen, dat de woorden van jouw blauwe ogen mij zouden slopen met diezelfde klanken die me thuis zouden brengen. Dat jouw blauwe ogen me zo goed konden leren dat de taal die ik leerde spreken mijn bloed zou vergiftigen. De woorden en de klanken van de blauwe ogen leerden me kijken in de ogen van de kilte. Jouw blauwe ogen, die me thuis zouden doen voelen, wisten dat ze zelf al waren doodgevroren, zich niet ALLEEN wilden wanen, beloofden me thuis te zullen brengen. Ze brachten me naar de rivier waar mijn eigen bloed stroomde. Bloed is rood. Rode bloemen. De blauwe ogen staarden naar de rivier om ook die stroom te ontkleuren. Jouw blauwe ogen, die met die o zo bekende klanken mijn graf al hadden laten graven, mijn kist al aan huis hadden laten brengen. Onder het groene gras, bij de rode bloemen, in dat paradijs waar je me thuis zou doen voelen, liet je mij vermorzelen onder het puin van je blauwe ogen.