Golven

De kleur, de geur en de smaak. Een streling op de tong. Zet je geurzintuig aan, want je weet niet wat je ruikt. Een geluid waarin je kunt verdrinken. Golvend mee met de trillingen. Als je denkt dat je hoort wat je hoort, hoor je weer iets nieuws. En dan weer iets nieuws. Dieper en dieper. Als je wilt, kun je deze dimensie verlaten en naar een andere gaan. Het geluid neemt je mee op reis. Een reis met beelden en verhalen. Zonder begin en zonder einde.

Ik laat me inspireren. Ik spring op de golven en laat me meevoeren. Naar de wereld achter de wereld. Naar een dimensie waar ik niet hoef te denken. Ik stap uit mijn hoofd en voel het water van de golven. Of is het iets anders? Heb je weleens in de ogen van de golven gekeken? Als je dat doet, verdwijn je. Heb je weleens hun verhalen gehoord? Het zijn steeds dezelfde verhalen, verteld door een andere golf. Steeds dezelfde verhalen, steeds een andere golf. Ik weet het niet. Ik ben niet aan het denken. Ik schrijf met mijn vingers op de golven. Zij schrijven en ik lees. Ik lees en zij schrijven. Ik wil niet terug in mijn hoofd.

Maar ik moet terug. De golven kunnen me niet voor altijd meenemen. Dat willen ze niet. Ik ben geen golf. Ik zou wel willen verdwijnen, maar ik kan hun ogen niet vinden. Ik mag niet mee. Ik moet stoppen. Ik moet terug. Terug in mijn hoofd. Terug naar het denken. Ik heb ze gevraagd naar het geheim van het uitzetten. Maar ze willen het me niet vertellen. Ik loop weer terug. Terug mijn hoofd in. Het is er druk. Te druk. Zo druk dat het me verlamt. Iedere keer weer.

Maar dan denk ik dat misschien het denken van me houdt. Misschien ben ik niet alleen omdat ik kan denken. Misschien denkt het denken dat ik daar veilig ben. In mijn hoofd, met al die kronkels en gaten. De ene keer een kind, de andere keer een oude vrouw. Nooit mezelf, want die zou er toch niet zijn. Eén is niet iets wat leeft in mijn hoofd. Het is altijd veel tegelijk. Of veel te veel tegelijk. Of ontiegelijk veel tegelijk. Ontiegelijk is een mooi woord, vind ik. Jolijt ook.